وقت رفتن استوقت افتادن به تهی تاریک، یکبارههرگز نخواهم فهمیدخزیدن کرمها درون جمجمهام راپوسیدن گوشت تنم رایاد مرگ لحظهای تنهایم نمیگذارداین یعنی مرگ همین نزدیکیهاست «ص ۱۲۸» پینوشت ۱: یاد این شعر از غلامرضا بروسان افتادم که مرگ ناظم حکمت را اشاره کرده است: بی توخودم را بیابان غریبی احساس میکنمکه باد را به وحشت میاندازد جویبار نازکیکه تنها یک پنجم ماه را دیده استزیباترین درختان کاج را حتیزنان غمگینی احساس میکنمکه بر گوری گمنام مویه میکنند آهغربت با من همان کار را میکندکه موریانه با سقفکه ماه با کتانکه سکته قلبی با ناظم حکمتگاهی به آخرین پیراهنم فکر میکنمکه مرگ در آن رخ میدهد پیراهنم بی تو آهسرم بی تو آهدستم بی تو آه دستم در اندیشۀ دست تو از هوش میرودساعت ده استو عقربهها با دو انگشت هفتی را نشان میدهندکه به سمت چپ قلب فرو میافتد پینوشت ۲: شعر غربت بروسان، مرا یاد این اثر از سینا شعاری (فرزند مسعود شعاری، استاد بارز سهتار) میاندازد. Ghorbat: Sina Shaari - YouTube ۰۳/۰۳/۱۰ ۰ ۰ محمدصادق رسولی

در این شب تاریک جز اندوه و آهی نیستجز پتپت شمعی تمنای پگاهی نیست ماییم و نفرین زمان بر قامت هستیدر احسن تقویم انسان اشتباهی نیست سربازهای خستهٔ شطرنج تقدیریمدر کیش و مات مهلکه انگار شاهی نیست شیطان به جام شوکرانم سجده کرد و گفتدر جرعهٔ تلخی که مینوشی گناهی نیست بر سنگ قبر لحظههایم بازمیخوانمدنیا برای ما به جز آرامگاهی نیست در چشمهای مردم دنیا به جز غفلتاشکی به روی گونه و چشمی به راهی نیست در شهر تنها رد درد است و نفیر بوق از مأذنه الا اگر باشی الاهی نیست در آسمان نیمهشبهایم چه میبینمانبوه ابر تیره هست و نور ماهی نیست این بار یوسف طعمهٔ گرگ بیابان استوقتی که تیغی هست و راهی هست و چاهی نیست حتی مرور خاطرات روزگارانمجز اخگر کبریت در انبار کاهی نیست گفتی خدا پشت و پناهت روزگارت خوشجز غم در این ویرانه ما را سرپناهی نیست ۲۶ مارس ۲۰۲۴ سانیویل، کالیفرنیا ***** پینوشت: موقع گذاشتن این مطلب، یاد این شعر از غلامرضا بروسان افتادم: کجا بیایمبا دلم که به لولای درu200aگیر کرده استبا سرم که سنگین است، با برفی که میu200aباردباران به تماشای خال گونهu200aام میu200aآیدسنگینمانگار زنانی آبستندر دلم زعفران پاک میu200aکنند  ۰۳/۰۲/۲۵ ۱ ۰ محمدصادق رسولی